Νευρομυϊκά Νοσήματα

Ο όρος «νευρομυϊκά νοσήματα» καλύπτει ένα ευρύ φάσμα παθήσεων που επηρεάζουν το περιφερικό νευρικό σύστημα και τους μύες — από τις πολυνευροπάθειες και τα σύνδρομα παγίδευσης νεύρου έως τις μυοπάθειες και τη μυασθένεια.

Κοινό χαρακτηριστικό είναι η διαταραχή στη μετάδοση του σήματος από το νεύρο στους μύες, που εκδηλώνεται με αδυναμία, μούδιασμα ή πόνο.

Τα συμπτώματα εξαρτώνται από το ποιο τμήμα επηρεάζεται (νεύρα, νευρομυϊκή σύναψη ή μύες) και μπορεί να εξελίσσονται σταδιακά ή να εμφανίζονται με διακυμάνσεις μέσα στην ημέρα.

Ο νευροπαθητικός πόνος προκύπτει από βλάβη ή δυσλειτουργία των ίδιων των νεύρων και διαφέρει από τον συνήθη μυοσκελετικό πόνο. Περιγράφεται συχνά ως κάψιμο, ηλεκτρικό σοκ, τσιμπήματα ή αίσθημα παγώματος.

Η αντιμετώπισή του απαιτεί ειδική προσέγγιση: τα κοινά αναλγητικά συχνά δεν επαρκούν, ενώ βοηθούν φάρμακα που δρουν στη νευρική διεγερσιμότητα, σε συνδυασμό με τοπικές θεραπείες και αποκατάσταση.

Η διερεύνηση ξεκινά με λεπτομερή νευρολογική εξέταση. Κατά περίπτωση γίνεται παραπομπή για ηλεκτρομυογράφημα (ΗΜΓ) και μελέτη ταχύτητας αγωγής των νεύρων, ώστε να εντοπιστεί το επίπεδο και η φύση της βλάβης. Οι εξετάσεις αυτές διενεργούνται σε συνεργαζόμενο διαγνωστικό κέντρο.

Συμπληρωματικά μπορεί να χρειαστούν αιματολογικός έλεγχος, ανοσολογικός έλεγχος ή, σπανιότερα, βιοψία νεύρου ή μυός.

Η θεραπεία στοχεύει στο υποκείμενο αίτιο όπου είναι εφικτό (π.χ. ρύθμιση διαβήτη, ανοσοθεραπεία στη μυασθένεια) και στην ανακούφιση των συμπτωμάτων.

Η αποκατάσταση με φυσικοθεραπεία, η προστασία των παγιδευμένων νεύρων και η διαχείριση του νευροπαθητικού πόνου αποτελούν βασικά μέρη ενός εξατομικευμένου πλάνου.